Saxenda dawkowanie - schemat krok po kroku

Schemat zwiększania dawki

Jeśli po zwiększeniu dawki nudności są trudne do zniesienia, lekarz może zatrzymać Cię na niższej dawce o tydzień dłużej, zanim przejdziesz do kolejnego kroku. Dawki 3,0 mg nie przekracza się. Gdy po 12 tygodniach na dawce docelowej masa ciała nie spadła o co najmniej 5 procent, leczenie zwykle się przerywa, bo dalsze korzyści są mało prawdopodobne.

Dawka maksymalna i pacjenci wymagający ostrożności

Dawka docelowa i zarazem maksymalna Saxendy to 3,0 mg na dobę. Wyższych dawek się nie stosuje, bo nie zwiększają skuteczności, a nasilają działania niepożądane. Jeśli przez dwa kolejne tygodnie nie tolerujesz kolejnego kroku zwiększenia dawki, lekarz rozważa przerwanie leczenia. U części pacjentów schemat wymaga zmian lub lek jest przeciwwskazany.

• Nerki: przy łagodnym i umiarkowanym zaburzeniu czynności nerek dawki się nie zmienia. Przy ciężkiej niewydolności nerek, w tym schyłkowej, Saxendy nie zaleca się.
• Wątroba: przy łagodnym i umiarkowanym zaburzeniu czynności wątroby stosuj ostrożnie, dawki nie modyfikuje się. Przy ciężkim uszkodzeniu wątroby lek nie jest zalecany.
• Wiek: u osób po 65. roku życia dawki się nie zmienia; doświadczenie u osób po 75. roku życia jest ograniczone.
• Ciąża i karmienie piersią: Saxendy nie wolno stosować w ciąży. Jeśli planujesz ciążę lub zajdziesz w ciążę, przerwij leczenie i powiedz o tym lekarzowi. W okresie karmienia piersią leku się nie zaleca.

Jak i gdzie wstrzykiwać

• Wstrzyknięcie robisz raz dziennie, o stałej porze, niezależnie od posiłku
• Miejsce: skóra brzucha, uda lub ramienia, zmieniaj punkty wkłucia
• Wstrzykiwacz przechowuj w lodówce; po pierwszym użyciu może być w temperaturze pokojowej zgodnie z ulotką
• Nie mieszaj Saxendy w jednej strzykawce z insuliną

Pominięta dawka

Jeśli zapomnisz o zastrzyku, sposób postępowania zależy od tego, ile czasu minęło.

• Minęło mniej niż 12 godzin od zwykłej pory: przyjmij dawkę, gdy sobie przypomnisz.
• Minęło więcej niż 12 godzin: opuść tę dawkę i wróć do schematu następnego dnia o zwykłej porze.
• Nie podwajaj dawki, żeby nadrobić pominiętą.

Jak łagodzić nudności na starcie

Nudności to najczęstszy powód, dla którego pacjenci rezygnują na początku. Zwykle są przejściowe i słabną w kolejnych tygodniach. Pomaga jedzenie mniejszych porcji, unikanie tłustych i ciężkich potraw oraz kończenie posiłku, gdy poczujesz sytość, a nie przejedzenie. Jeśli nudności są uporczywe, powiedz o tym lekarzowi, bo można wolniej zwiększać dawkę. Więcej działań niepożądanych opisujemy na stronie o skutkach ubocznych.

Postać leku i na ile starcza wstrzykiwacz

Saxenda to roztwór do wstrzykiwań w wstrzykiwaczu półautomatycznym (pen). Stężenie wynosi 6 mg/ml, a jeden wstrzykiwacz zawiera 18 mg liraglutydu i pozwala ustawić dawki 0,6 / 1,2 / 1,8 / 2,4 / 3,0 mg. Igły (na przykład NovoFine) kupuje się osobno, bo nie ma ich w opakowaniu. Jak długo starcza jeden pen, zależy od dawki:

• 3,0 mg dziennie: około 6 dni,
• 2,4 mg: około 7 dni,
• 1,8 mg: około 10 dni,
• 1,2 mg: około 15 dni,
• 0,6 mg: około 30 dni.

Na dawce podtrzymującej 3,0 mg opakowanie z 5 wstrzykiwaczami starcza mniej więcej na miesiąc. Ile zapłacisz w aptece, sprawdzisz na stronie o cenie Saxendy.

Kiedy pierwsze efekty i jak długo stosować Saxendę

Liraglutyd zmniejsza apetyt i uczucie głodu, a wpływ na łaknienie bywa odczuwalny już w pierwszych dniach. Spadek masy ciała jest jednak stopniowy i rozłożony na tygodnie, a nie natychmiastowy. Kluczowy punkt kontrolny to 12 tygodni na pełnej dawce 3,0 mg: jeśli w tym czasie nie schudłeś co najmniej 5 procent masy wyjściowej, dalsze leczenie zwykle się przerywa, bo szansa na wyraźną korzyść jest mała. Saxenda działa tylko wtedy, gdy ją stosujesz, i jest przeznaczona do leczenia długoterminowego razem z dietą o obniżonej kaloryczności i większą aktywnością fizyczną. Po odstawieniu apetyt zwykle wraca, dlatego czas leczenia ustala lekarz, oceniając efekty i tolerancję.

Saxenda a inne leki na odchudzanie

Saxenda (liraglutyd) to nie jedyny lek wpływający na masę ciała. Do leków opartych na hormonach inkretynowych należy też podawany raz w tygodniu semaglutyd (Wegovy, a w cukrzycy typu 2 Ozempic i doustny Rybelsus), który tak jak liraglutyd jest analogiem GLP-1, oraz tirzepatyd (Mounjaro), będący podwójnym agonistą receptorów GIP i GLP-1. Preparaty różnią się substancją czynną, częstotliwością podawania i zarejestrowanymi wskazaniami. Leku ani dawki nie dobiera się samodzielnie - o tym, który preparat jest odpowiedni, decyduje lekarz na podstawie wywiadu i chorób współistniejących.

Najczęstsze pytania